31 mei 2013

Afgelopen maandag mocht Aliza na deze cycle antibodies naar huis. Ze stond weer helemaal bol. Ik mocht haar weer in haar kinderwagen rollen. De dienstdoende arts vertelde dat Aliza woensdag aanstaande weer naar haar eigen oncoloog voor controle en haar bloedwaarden moest komen.
Gelukkig was de zuster supersnel en konden we een keer op tijd de CHOP uit.
Aliza heeft de afgelopen dagen best veel last gehad van buikpijn. Ze staat nu nog steeds elke dag huilend op. Ze zegt dan huilend tegen mij dat ze hangerig is :(. Ze voelt zich gewoon echt BLEH, en ze weet dan niet hoe ze het moet uiten :(. De medicijnen geven gaat echt in fases, want elke dag wordt ze misselijk wakker.
De sondevoeding moet ik nog opbouwen, dus het is niet zo dat ze over de nacht een enorme dosis binnen krijgt.
Zoals zij het zegt, gewoon erg BLEH.

Woensdag zijn we met z’n alleen weer naar het ziekenhuis geweest, voor een poliafspraak met dr. Mosse. Het was een pittige cycle weer, maar in verhouding tot de laaste keer waren dr. Mossen en ik het eens dat deze cycle veel beter ging. Aliza had inmiddels bijna haar gewone formaat terug, ze had de afgelopen 2 dagen veel geplast. Haar bloedwaarden zagen er goed uit en we konden donderdag weer beginnen met 14 dagen Ro-accutane.
Dr. Mosse vroeg aan Aliza hoe lang Papa nog ging blijven en ik vertelde dat hij vrijdag aanstaande weer terug zou gaan. Aliza keek me meteen aan en zei “Nou zeg, daar hoef je niet aan te denken. Hij is toch nog gewoon hier!” Ik keek haar met grote ogen en dacht, “Meis je hebt helemaal gelijk”. Hij is nu nog hier en het is woensdag, nog geen vrijdag. Je hebt helemaal gelijk. Waarom zouden we aan morgen denken, hoeft niet. We zijn nu hier en dat is nu het belangrijkste. Morgen zien we dan wel weer. Aliza gaf mij een levensles, zonder dat ze daar stil bij stond. Heerlijk gewoon, zo onschuldig …

Het was gisteren lekker weer en Aliza wilde toch even de deur uit. Ik merk dan meteen dat het teveel voor haar is. Ze viel in de auto meteen in slaap en toen ze wakker werd, wilde ze het liefst meteen thuis zijn. Alles deed zeer en ze wilde liggen. Ze wilt heel graag en wat is ze sterk, maar fysiek kan ze het nog niet hebben. Ik vind het dan zo zielig en het liefst wil ik haar weer opladen, maar het heeft gewoon tijd nodig.

Vandaag 31 mei, was het dus de dag, waar ik het woensdag van haar niet over mocht hebben. Papa zou vandaag weer terug naar Nederland gaan. Het was voor haar een gewone dag en ze stond er niet echt bij stil. Marya was zich meer bewust over zijn vertrek. Aliza deed alsof het haar niks deed, maar ik weet beter.
Wij hebben een community pool bij het appartementencomplex waar we wonen en dit zwembad is sinds 25 mei voor de bewoners geopend. Aliza is om 13:00 uur samen met Marya en Papa gaan voetjes baden daar. Ze wilde heel even afgekoppeld zijn van de sondevoeding en dit mocht voor een uurtje. Ze zijn met z’n drietjes in het water gegaan en hebben dat uurtje goed met elkaar gespeeld.
Waqas moest ik om 16:00 uur richting het vliegveld rijden. Het was een snelle afscheid, Marya leidde ik af met een ijsje en Aliza wilde niet echt afscheid nemen. Volgens mij dacht ze dat hij zo weer terug zou komen. Ze bleef TV kijken en nam van de verte afscheid (misschien ook maar beter zo).
Onze rit naar het vliegveld, was emotioneel. Het idee, dat hij weer terug ging naar Nederland en dat wij hier blijven, los van het feit dat ik dankbaar ben om hier te zijn en dat Aliza deze behandeling krijgt, maar toch,,,,,. Dat het toch zo fijn was dat hij er was. De meiden hun papa om hun heen hadden. Het deed goed als ze samen aan het spelen waren. Hoe Aliza boos op hem werd, als haar geduld op was. Hoe Marya de boel bij elkaar krijste omdat ze bij papa wilde slapen. Alles moest papa doen van Marya en ik had time-out. Hoe fijn het was dat hij met de afspraken in CHOP aanwezig was. Tijdens de opnames van de zware cycle hier was en dat er voor de meiden afleiding was, iemand anders dan mama en oma.

En toen kwam het moment om afscheid te nemen, daar sta je dan op het vliegveld en je schiet woorden tekort. Je wilt zoveel zeggen, maar er is geen tijd, because he has a flight to catch.
Nog even uit de verte zwaaien en dan loop ik terug naar Parking level 1. Alleen, verdwaald in mijn gedachten. In de auto denk ik aan de laatste woorden die hij tegen mij in de auto zei “Je bent sterk Atia, je bent heel sterk”. Terwijl zijn woorden door mijn hoofd gingen, begonnen de tranen te komen en ik liet het gaan. Ik gaf antwoord “Ben ik sterk?? Waarom denk je dat?? Het doet pijn en het doet zeer van binnen en ik ga door en ik blijf doorgaan en ik kijk niet om, de buitenkant houdt alles bij elkaar, maar van binnen van binnen ben ik wel tientallen keer in 1000 stukjes gevallen. Wat ik voel van binnen is alleen liefde. Liefde die door mijn lijf stroomt, liefde voor Aliza en Marya, liefde die mij op de been houdt. Is dit sterk zijn?
Er was alleen niemand om te antwoorden……….

Keep us in your prayers.