30 juli 2013 – “transitions”

Het is al ruim een maand geleden dat ik een blog heb geschreven. In de tussentijd, veel persoonlijke FB berichten en e-mails ontvangen. Zoals altijd ben ik een ieder erg dankbaar voor de tijd en moeite die genomen wordt om over Aliza op de hoogte te blijven.
Zoals eerder op een blog geschreven, beantwoord ik geen 1 van de berichten, omdat ik dan anders bezig blijf.
Nu over Aliza, want daar gaat het allemaal om. Met Aliza gaat het (alhamdulillah) goed, ze heeft weer energie en kan ook echt stukken lopen, zonder dat ze moe in de kinderwagen wilt zitten. De meiden maken het elke avond erg laat, ook omdat het de maand van ramadan is en dan kan je pas tegen 20:30 uur eten en daar maken de meiden goed misbruik van. (Ik weet het, het zijn luxe tijden in verhouding tot diegenen die in Nederland vasten en best lang moeten wachten tot zonsondergang). 
In mijn laatste blog had ik verteld dat Aliza haar ro-accutane (orale chemo) was uitgesteld, vanwege een urineweginfectie. We zijn dus later, dan in eerste instantie gepland, gestart. Dit betekent dus ook dat de laatste cycle ook later is. Aliza moest daarna elke week terug om haar urine te laten controleren. Ook vandaag zijn we weer geweest en Aliza haar urine is daarna (alhamdulillah) schoon gebleven, maar wel een extra aandachtspuntje.

Nu in het algemeen, Papa is inmiddels al vertrokken en het is best saai zonder hem. Afscheid nemen, was nu erg zwaar ook voor Aliza en Marya. Ze hebben allebei heel veel gehuild. Ze stonden allebei buiten uit te zwaaien. Aliza moest lang daarna nog getroost worden. Ik denk dat na het vertrek van Waqas, duidelijk is geworden voor haar, dat als iemand naar het vliegveld wordt gebracht dan ook echt weg is. Best sneu om haar zo verdrietig te zien.
Het was voor mij ook best weer pittig. Papa is meer me vriend, dan me vader en voor de mensen die mij en hem kennen, weten precies wat ik bedoel. Het was een emotionele afscheid op het vliegveld. Ik probeerde te voorkomen dat hij te verdrietig werd (we waren alleen), maar alle pogingen mislukten. Een dochters hart breekt, als haar vader huilt…… :(. Moge Hij altijd over hem waken, ameen sum ameen!

Vorige week, kwam mijn bovenbuurman aan de deur, net toen ik weg was om boodschappen te halen. Hij kwam klagen over de meiden. Hij hoorde ze boven in zijn appartement…..Hij kreeg natuurlijk de verkeerde aan de deur, Nano :P. Want volgens Nano moest hij zijn oren laten spoelen, hij hoorde spoken. She was furious :P!! Toen ik terugkwam, waren Aliza en Marya erg aan het lachen, omdat Nano nog boos was. Ik liep nog naar boven om even met hem te praten, hij kwam bijna niet meer uit zijn woorden (hmmmm wat zou Nano nou gezegd hebben….gossie. Het is best gehorig hier om eerlijk te zijn. Ik ben zo blij dat ze (alhamdulillah) weer energie heeft om te spelen, dat ik haar dit ook meer dan normaal gun!!Ze heeft nu ruim 2 jaar geen kind meer kunnen zijn. Eerst pijn en leed, niet in staat om te staan lopen, rolstoel afhankelijk en dan ben je net 4!! Dan de nieuwe diagnose, met alleen ziekenhuisopnames, operaties, chemo’s, bestralingen, antibodies…. voor een “average” iemand niet te bevatten en ook geen zin om uit te leggen. Ik zeg weleens “I stopped apologizing for her” – naar mijn mening hoor je je te verontschuldigen voor iets wat je erg vindt, schuldig / of embarrassed door voelt, maar ik vind niks erg van Aliza of embarrassing. 

Moet ik me verontschuldigen als zij aan het overgeven is in publiek?? Moet ik me verontschuldigen als zij zich beroerd of moe voelt en begint te krijsen in publiek? Moet ik me verontschuldigen als zij zich onder invloed van medicatie bijdehand of brutaal is? Moet ik me verontschuldigen omdat mijn boven buurman haar hoort terwijl ze met haar zusje speelt ? Terwijl mijn ogen niks liever zien, Aliza die met haar zusje speelt??? Ik probeer rekening met hem te houden (omdat het mijn buurman is) en dat vertel ik de meiden ook om te doen. But I stopped apologizing for her ;).

Nu even over een delay in het schrijven van mijn blog. Hier heb ik bewust voor gekozen. De afgelopen weken waren best pittig voor mij, omdat het einde, qua behandeling hier nadert. Het is op z’n engels mooi gezegd “an emotional transition” waar ik nog steeds mee bezig ben. Eigenlijk op emotionele vlak een heleboel waar ik mee bezig ben, maar dit terzijde.
Einde behandeling betekent nog niet dat het einde er is. Dubbel he? Hier worstel ik dus, elke dag mee.
Als moeder wil ik op een gegeven ogenblik niet alleen met “an emiotional transition” geconfronteerd worden, maar ook de knoop doorhakken, waarbij er een “reality transition” is. Een transition, waarbij ik In Shaa Allah kan zeggen “Wij gaan verder”. Een transition, waarbij ik In Shaa Allah als haar moeder kan zeggen ik de deuren achter mij sluit en kan zeggen “Het stopt nu hier ATIA!”. Hier is het “einde” VOOR MIJ en nu ga ik verder  als een “average” ouder, die geen blog bijhoudt van haar/zijn kindje. Een ouder waarbij de kinderen naar school gaan en alles “normaal” is. (In Shaa Allah)

Maar dan, wat is de definitie van “normaal”? Voor een ieder een andere betekenis toch? Voor mij zijn nu een heleboel dingen “normaal” geworden, dingen die bij de dagelijkse routine horen. Dingen waarbij ik regelmatig van een ander ouder heb gehoord “At, hoe doe je dit?” of “At, hoe houd je het vol?”. Ik denk dat veel ouders, die niet meer in de categorie “normaal” horen dit gehoord hebben.
Raar toch? Ik probeer er niet meer bij stil te staan dus dan wordt het “normaal” voor jezelf, terwijl het eigenlijk niet “normaal” hoort te zijn, maar dan nogmaals wat is “normaal”! Normaal is denk ik iets, wat jezelf, op den duur naar “normaal” vertaalt? Iets wat je gewend raakt en accepteert??

Ik bid om hier naartoe te mogen werken “THE reality transition” In Shaa Allah. Nogmaals, ik houd er niet van om op zaken vooruit te lopen of om iets hardop te roepen, vooral iets wat niet in mijn macht is, dit maakt mij angstig. Dus nogmaals In Shaa Allah (met Zijn Wil), zal dit ook lukken, In Shaa Allah (kan ik  echt niet vaak genoeg zeggen).

Elke dag is het dezelfde dua (gebed) voor alle zieke kindjes en voor Aliza. En zoals altijd vraag ik jullie weer om ook aan Aliza te denken in jullie gebeden.


I am sharing my personal dua (gebed) I recite every day. Please do read this dua when you read my blog especially now in the last ashra of Ramadan and please do end with Ameen sum Ameen! May the Lord bless everyone. Ameen sum ameen.

(durood sharif)

In the name of Allah, The Most Beneficent the Most Merciful. All praise is due to Allah, The Lord of the Worlds.
I pray for Amira, Shifa, Ahmed, Usman, Taha, Mohammed, Eylinn, Nisha, Hannah, Sofia, Sofie, Ishana, Wendy, Elifsu, Willemijn, Kay, Mara, Puck, Tiger, Brooke, Angel and Aliza.  Ya Allah also those children I forgot to mention by name and all those who I do not know, and are sick or suffering. Grant them strength, Grant them a complete healing.  Remove their disease/pain/suffering. . Your Cure is such a Cure that leaves no trace of illness behind. 

You Are  One; The Self-Sufficient, The Eternal God. There is none equal to You. Accept this Dua Ya Rabbi.

AMEEN SUM AMEEN!!

(durood shareef )

Jazaak Allah Khair.